Zo leek het ons begin maart maar het beste om een veilige berg te doen op Breivikeidet, Stormheimfjellet. Er zijn nog tal van andere veilige bergen, maar we hadden eens zin in een ander uitzicht. Stormheimfjellet is niet steil, maar wel hoog en de afstand die we daardoor van de auto naar de top moesten afleggen was groter dan we gewend zijn.
We begonnen (bij een temperatuur van -11) op sneeuw die door een opeenvolging van regen en vrieskou was veranderd in een onregelmatige plak ijs. Eelke ging op volle kracht vooruit, maar ik zat er nog niet helemaal in, waardoor we al snel een lunchpauze namen. Terwijl we daar zaten kwamen twee skiërs voorbij, wier iets te actieve hond me bijna van mijn broodjes beroofde. Een paar minuten later kwam er iemand op sneeuwschoenen voorbij, met een jachtgeweer op zijn rug. Ik ben ondertussen al iets meer gewend geraakt aan de jachtgeweren die in de sportwinkel liggen uitgestald, maar ik merkte dat ik direct de nooduitgangen zoek als ik er een "in het wild" gewaar word.
Gelukkig had de jager het niet op ons gemunt en in de wind die inmiddels opgestoken was, vertrokken we richting het steenmannetje dat op een plateau rond 520 meter was opgericht. In die tijd waren we al vier typen sneeuw tegengekomen: opgevroren doorweekte sneeuw, poeder, windpak en door de wind gesleten sneeuw. Bij het steenmannetje dronken we wat thee met een aardig uitzicht richting de alpiene pieken van Lyngen.
Gelukkig had de jager het niet op ons gemunt en in de wind die inmiddels opgestoken was, vertrokken we richting het steenmannetje dat op een plateau rond 520 meter was opgericht. In die tijd waren we al vier typen sneeuw tegengekomen: opgevroren doorweekte sneeuw, poeder, windpak en door de wind gesleten sneeuw. Bij het steenmannetje dronken we wat thee met een aardig uitzicht richting de alpiene pieken van Lyngen.
Hierna moesten we nog 660 meter omhoog, voornamelijk over een redelijk flauwe helling (ik gok rond 15-20 graden). Gek genoeg is dat toch vermoeiender dan steil omhoog, door een combinatie van grotere afstand (ski's en skischoenen zijn zwaar) en doordat we niet goed konden bepalen of we een opstapje op de skibindingen moesten gebruiken. Vlak voor de laatste, steilere klim kreeg ik kramp in mijn benen en moest ik een paar minuten van de ski's af. Tot onze grote teleurstelling haalden de twee inheemse dames die we al een uur achter ons hadden weten te houden ons daar in.
Op de top was het behoorlijk koud, dus na een korte thee/chocola/fotopauze vlogen we naar beneden om ons gram op de Noorse dames, die al vooruitgegaan waren, te halen. De sneeuwomstandigheden waren niet gemakkelijk: afwisselend zwaar, ijzig en los, maar met speels gemak stoven we de Noorse dames, die er werkelijk niks van bakten, voorbij.
