Eerst maar het noorderlicht. De verwachtingen voor het noorderlicht waren gunstig: een heldere hemel en een aardige zonneactiviteit. Het verbaasde ons dus niets dat Hanneke haar camera en statief mee had genomen toen ze bij ons aanbelde om erwtensoep te komen eten. De snert smaakte zoals het hoorde en gedurende de hele avond keken we regelmatig even op de webcam of er al iets groens te zien was.
Rond half tien was dat inderdaad zo, dus met de erwtensoep nog in onze magen klotsend, vlogen we naar buiten. Tenminste, Hanneke wilde zich eerst omkleden in haar auto, waar ze extra warme kleren had liggen. Dat moet een apart tafereel zijn, twee mensen die met camera en statief bij een witte Volkswagen Caddy staan, waar iemand zich in omkleedt.
Toen we Rundvannet, één van de meertjes in onze buurt, wilden oplopen, ontdekten we dat er toch wel veel sneeuw was gevallen. Tot aan de knieën stonden we in de poeder. Van het meertje liepen we over de lysløype naar het uitkijkpunt, waarbij we onderweg nog wat foto's maakten. Op zich wel aardig, maar er was wel erg veel storend omgevingslicht.
Bij het uitkijkpunt aangekomen was de noorderlichtactiviteit vrij sterk geworden, maar nam die ook snel weer af. Na drie kwartier foto's maken wandelden we naar huis voor mok warme choco.
