Afgelopen dinsdag wilden we er weer op uit. Fagerfjellet staat nog steeds bovenaan ons lijstje, maar we realiseerden ons 's ochtends dat we aan de voet van die berg niet echt konden parkeren. Bij veel lokale wegen worden er om de zoveel honderd meter pech/parkeervakken aangelegd, waar je de auto neer kunt zetten. Op de weg naar Breivikeidet is dat echter niet zo. Er liggen wel genoeg bushaltes aan de weg, waar je in het weekend kunt parkeren, maar door de week maken bussen er gebruik van. Het zou toch wat sneu zijn om terug naar de auto te skiën en dan te zien dat de auto weggesleept is.
Heel veel tijd om een andere berg voor te bereiden hadden we niet: Eelke heeft op dinsdagavond gitaarles, dus we moesten op tijd weer thuis zijn. Daarom besloten we naar Lille-Blåmannen te gaan, zeer bekend terrein en slechts een half uur rijden. Met een temperatuur rond het vriespunt en een zon die slechts af en toe achter de wolken verdween leek het een hele mooie dag te worden. Toen we echter op de parkeerplaats onze ski's voorbereidden, was het al iets grauwer en er bleek een stevig windje te staan.
Natuurlijk gingen we toch gewoon omhoog. Na een korte lunchpauze in de beschutting van bomen, liepen we eerst langs de elektriciteitsmasten omhoog, om daarna redelijk recht op de subtop (700 m., waar een militaire installatie staat) af. Boven de boomgrens nam de wind flink in snelheid toe en we kwamen terecht in terrein dat flink door de wind werd bewerkt. Sneeuw stoof op, om aan de lijzijde van de berg weer neergelegd te worden.
 |
| Volgens onze huismeteoroloog is de wolk een altocumulus lenticularis (ofwel, een middelhoge lenswolk) |
Op een gegeven moment zagen we afdrukken van een dier (waarschijnlijk een vogel), die vreemd genoeg niet in de sneeuw lagen, maar erbovenop. Waar het beest zijn pootjes had neergezet, was de sneeuw gecomprimeerd. De lossere sneeuw eromheen waaide weg, waardoor de afdrukpositieven als kiesjes bleven staan. Ditzelfde fenomeen zagen we verderop, waar skisporen van voorgangers op de sneeuw waren achtergebleven.
 |
| Boven: pootafdrukken op de sneeuw Onder: ski- en skistoksporen op de sneeuw |
Rond 500 m. kwam een skister op haar weg naar beneden ons vertellen dat het bovenop "stiv kuling" was, windkracht 7. Zelf bovengekomen, merkten we dat het niet veel zal hebben gescheeld. Ik werd een keer bijna omver geblazen en toen we boven kwamen bood zelfs het gebouwtje van de militaire installatie ons geen beschutting. Vanaf dat punt is het nog maar honderd meter omhoog naar de echte top, maar dat gaat over redelijk vlak terrein en bovendien buigt de route dan af tot recht tegen de windrichting in. Daar hadden we weinig behoefte aan, dus het militaire gebouwtje was ons eindpunt. Geen thee zoals gebruikelijk, maar meteen de stijgvellen af en naar beneden racen.
Dat was aanvankelijk nog zo makkelijk niet: de wind kwam van de zijkant, waardoor we elke keer na een bochtje naar rechts zo afgeremd werden, dat een bochtje naar links onhandig was. De skister die we waren tegengekomen had gelijk, we gleden tot aan de boomgrens naar beneden over "kartongføre" (kartonsneeuw). De laatste minuten waren dan wel weer heel mooi, omdat de wind tussen de bomen geen vat kreeg op de sneeuw, zodat die er nog maagdelijk bij lag. Nog een paar leuke treeruns, een kop thee met chocola en een sneeuwengel en we konden weer op weg naar huis.
