Hyttetur til Blåkollkoia

De laatste twee dagen van Froukje's bezoek gebruikten we voor een huttentocht op het vaste land. Deze tocht stond al lang op mijn wenslijstje, maar was er nog nooit van gekomen. Toch vreemd, aangezien het zo dichtbij is.

Op maandag vertrokken we 's ochtends vroeg met de bus naar Snarbyeidet, een uur rijden vanaf Tromsø. Bij aankomst kreeg ik de schrik van mijn leven toen ik ontdekte dat ik mijn fotocamera vergeten was! Help...dat is balen. Ik begon al op mezelf in te praten dat de ervaring zelf genoeg is en foto's maken alleen extra leuk. Maar gelukkig had Froukje haar cameraatje wel meegenomen en konden we onderweg toch nog wat mooie kiekjes schieten voor de herinnering achteraf.

Na een broodje in het zonnetje begonnen we vol goede moed aan de wandeling richting de eerste hut op 1,5 uur loopafstand. Het terrein was erg nat en drassig, maar met waterdichte schoenen gaf dit niet zoveel. We liepen tussen de kleine boompjes door en sprongen over riviertjes. Iedere keer hadden we weer een ander super mooi uitzicht.

Froukje op bezoek

Begin juli kregen we bezoek van Froukje. De weersvoorspellingen voor deze week waren niet best, want het zou met name gaan regenen. Gelukkig trokken we ons hier niets van aan en hebben we een mooie gevarieerd programma gemaakt.

De eerste dag stond een rondleiding door Tromsø op het programma en wonder boven wonder was het deze dag toch prachtig zonnig en warm. We begonnen de rondleiding bij Telegrafbukta.

Na ook een wandeling door het kleine centrum en een lekker taartje bij Aunegården, vervolgden we onze weg naar Fjellheisen voor een prachtig uitzicht over Tromsø en omgeving. Wat boften we met dit onverwachte goede weer!

Sommarøy in de wolken

Dat we verliefd zijn op de omgeving van Tromsø mag inmiddels wel duidelijk zijn. Maar zelfs in deze bijzondere wereld zijn er plekken die onze voorkeur hebben. Zo ligt er op een uur rijafstand een eilandje genaamd Sommarøy, een prachtig idyllisch plekje dat enigszins tropisch aandoet. We hebben dan ook al regelmatig bezoek deze kant mee op genomen.

Toen afgelopen maand Max en Emilie in Tromsø waren kon ik het dus niet laten om opnieuw dat tochtje te maken. Het blijft mooi en we waren er al enige tijd niet meer geweest. Zo gezegd, zo gedaan. Ondanks de mist en slechte weersvoorspellingen vertrokken we toch richting het westen. Tijdens de rit die zelfs in de wolken bijzonder is, klaarde het zelfs enigszins op. We besloten hier direct gebruik van te maken en de heuvel Ørnfløya te beklimmen met een prachtig uitzicht over Sommarøy.

Laatste skitochten in mei

Het is alweer enige tijd geleden dat we op dit weblog geschreven hebben. Dit betekent uiteraard niet dat we al die tijd stil hebben gezeten. We gaan dus maar gewoon verder waar we gebleven waren, in het skiseizoen!

De skitocht naar Storstolpan was misschien de gaafste tocht van het jaar, maar nog zeker niet de laatste. Op een extreem zonnige 5 mei trokken we weer opnieuw onze materialen de kast uit en gingen op weg naar Stortuva, een berg op een uurtje rijafstand van Tromsø. Vanaf Oldervik, het beginpunt, hadden we een prachtig uitzicht over de Lyngenalps.

Uitzicht op Lyngenalps

Helaas ging onze skitocht niet helemaal zoals gepland. Het begin moest plaatsvinden door een smalle rivierbedding, een omgeving waarin lawines vaak goed gedijen. Bij aankomst zagen we dan ook al direct dat de tocht niet zou gaan lukken. Een grote lawine blokkeerde de ingang. Aangezien de lawine al wel enige dagen oud leek te zijn, deden we nog een kleine poging om verderop te kijken. Maar algauw zagen we in dat dit zinloos was. De lawine, die nog tot ver in de bedding door liep, zat vol met gaten wat enerzijds heel irritant naar boven liep en anderzijds de terugweg wel erg riskant maakte. We besloten dus om te keren en terug te rijden naar Svarthammartinden, een top naast de eerder beklommen Ullstinden.

Maar ook deze top haalden we niet. Het was deze dag erg warm, waardoor de vellen snel nat werden door de smeltende sneeuw. Dit zorgde hogerop, waar het vroor, voor klonterende sneeuw onder Roys ski's. Mede door het prachtige weer besloten we op te geven en van het mooie weer en uitzicht te gaan genieten. Na enkele uurtjes in de sneeuw zitten namen we een kleine, maar zeer bevredigende carvende afdaling naar de auto.

Anderhalve topptur naar Storstolpan (974 m.)

Eind maart waren we wegens familieomstandigheden twee weken in Nederland. Precies in die tijd klapten boven Noord-Noorwegen 's hemels luiken wagenwijd open. In amper een week tijd verdubbelde het sneeuwdek tot 140 centimeter. Grote chaos was het gevolg: het vliegveld moest af en toe even gesloten worden en in de wijde omgeving ging een flink aantal lawines, waarvan één op Kattfjordeidet (waar de helft van onze bergtochten plaatsvindt) over een lengte van anderhalve kilometer de weg bedolf onder een laag sneeuw die op sommige plekken tien meter dik was. Het heeft een week of twee geduurd voordat de weg weer geopend kon worden.

Ons hoor je echter niet klagen over die hoeveelheid sneeuw: hoe langer we kunnen skiën, hoe beter. Door de temperatuur die nu vrijwel continu boven nul ligt zijn de straten vrij van sneeuw en wordt de kans op lawines een stuk kleiner. En dat betekent weer dat we nu bergen kunnen bezoeken die normaal gesproken lawinegevaarlijk zijn.

Vorige week maandag vertrokken we naar Storstolpan, een berg van 974 meter hoog in het noordwesten van Kvaløya. Het kost ruim een uur en een kwartier om er te komen, maar je rijdt wel langs de prachtige Store-Blåmannen, over een bergpasje richting Grøtfjord en langs een fjord die omringd wordt door Kvaløya's meest uitdagende bergen.

Topptur: Lille-Blåmannen

Afgelopen dinsdag wilden we er weer op uit. Fagerfjellet staat nog steeds bovenaan ons lijstje, maar we realiseerden ons 's ochtends dat we aan de voet van die berg niet echt konden parkeren. Bij veel lokale wegen worden er om de zoveel honderd meter pech/parkeervakken aangelegd, waar je de auto neer kunt zetten. Op de weg naar Breivikeidet is dat echter niet zo. Er liggen wel genoeg bushaltes aan de weg, waar je in het weekend kunt parkeren, maar door de week maken bussen er gebruik van. Het zou toch wat sneu zijn om terug naar de auto te skiën en dan te zien dat de auto weggesleept is.

Heel veel tijd om een andere berg voor te bereiden hadden we niet: Eelke heeft op dinsdagavond gitaarles, dus we moesten op tijd weer thuis zijn. Daarom besloten we naar Lille-Blåmannen te gaan, zeer bekend terrein en slechts een half uur rijden. Met een temperatuur rond het vriespunt en een zon die slechts af en toe achter de wolken verdween leek het een hele mooie dag te worden. Toen we echter op de parkeerplaats onze ski's voorbereidden, was het al iets grauwer en er bleek een stevig windje te staan.

Natuurlijk gingen we toch gewoon omhoog. Na een korte lunchpauze in de beschutting van bomen, liepen we eerst langs de elektriciteitsmasten omhoog, om daarna redelijk recht op  de subtop (700 m., waar een militaire installatie staat) af. Boven de boomgrens nam de wind flink in snelheid toe en we kwamen terecht in terrein dat flink door de wind werd bewerkt. Sneeuw stoof op, om aan de lijzijde van de berg weer neergelegd te worden. 

Volgens onze huismeteoroloog is de wolk een altocumulus lenticularis
(ofwel, een middelhoge lenswolk)

Topptur: Stormheimfjellet (1181 m.)

De winter verloopt, net als in Nederland, vrij grillig. December was voornamelijk koud, waarbij pas in de staart van het jaar de straten wit werden. Daarna hebben we weer perioden met stevige kou meegemaakt, een week in februari met extreem veel regen , weer kou, gevolgd door massa's sneeuw. Met de verschillende weertypen wisselden de sneeuwomstandigheden in de bergen en het lawinedreigingsniveau. De bergtochten die we maken, moeten we hierop aanpassen.

Zo leek het ons begin maart maar het beste om een veilige berg te doen op Breivikeidet, Stormheimfjellet. Er zijn nog tal van andere veilige bergen, maar we hadden eens zin in een ander uitzicht. Stormheimfjellet is niet steil, maar wel hoog en de afstand die we daardoor van de auto naar de top moesten afleggen was groter dan we gewend zijn. 

We begonnen (bij een temperatuur van -11) op sneeuw die door een opeenvolging van regen en vrieskou was veranderd in een onregelmatige plak ijs. Eelke ging op volle kracht vooruit, maar ik zat er nog niet helemaal in, waardoor we al snel een lunchpauze namen. Terwijl we daar zaten kwamen twee skiërs voorbij, wier iets te actieve hond me bijna van mijn broodjes beroofde. Een paar minuten later kwam er iemand op sneeuwschoenen voorbij, met een jachtgeweer op zijn rug. Ik ben ondertussen al iets meer gewend geraakt aan de jachtgeweren die in de sportwinkel liggen uitgestald, maar ik merkte dat ik direct de nooduitgangen zoek als ik er een "in het wild" gewaar word.

Gelukkig had de jager het niet op ons gemunt en in de wind die inmiddels opgestoken was, vertrokken we richting het steenmannetje dat op een plateau rond 520 meter was opgericht. In die tijd waren we al vier typen sneeuw tegengekomen: opgevroren doorweekte sneeuw, poeder, windpak en door de wind gesleten sneeuw. Bij het steenmannetje dronken we wat thee met een aardig uitzicht richting de alpiene pieken van Lyngen.

Een zonnig dagje erop uit

Op zaterdag zaten we nog aan de koffie in Nederland en op maandag begroetten we elkaar in Tromsø. Wat is de wereld soms toch klein!

Mijn oom en tante maakten afgelopen februari een reis met de Hurtigruten langs noord Noorwegen. Hun reis in de zomer was zo goed bevallen dat ze dit graag nogmaals herhaalden in de winter.  Onze mooie verhalen over besneeuwde bergtoppen en het noorderlicht hielpen hier natuurlijk ook bij. 

Februari is misschien wel de beste tijd voor zo'n reis. Terwijl het alweer lang licht is overdag, kun je ook nog steeds genieten van de prachtige zonsondergangen aan het eind van de middag. Om niet te vergeten dat het 's nachts donker genoeg is voor een goede kans op noorderlicht.

Je moet echter wel geluk hebben met het weer. En hiermee bleken ze wel erg door het oog van de naald te kruipen. Want waar deze maandag het zonnetje heerlijk aan de hemel stond te glimmen, brak de dag erna een lange periode van regen en storm aan. Nog niet eerder hadden we zoveel water gezien. De wegen overstroomden en zorgden voor veel chaos. 

Maar gelukkig was het deze bewuste dag prachtig weer! En terwijl ik wachtte op de aankomst van de boot, nam ik nog even de tijd om wat foto's te nemen vanaf de kade.

De beroemde kathedraal en Tromsdalstind

De boot van Marijke en Aloysius

Marijke en Aloysius waren wel toe aan een ritje. Zonder aarzeling stapten ze bij me in de auto om over de gladde besneeuwde wegen het eiland af te rijden en de omgeving van Tromsø te bewonderen.We reden maar een beetje op de bonnefooi, terwijl we stopten op wat mooie fotoplekjes. De eerste stop was nog op het eiland, waar ik altijd al eens wilde stoppen om deze foto te maken. Officieel is het een droogrek voor stokvis, maar we hebben hem nog nooit in gebruik gezien. Waarschijnlijk dient het daar dus gewoon als kunst.

Rendierraces 10 februari

Een jaarlijks terugkerend fenomeen in Tromsø is Samiweek. Een week waarin ook het niet Sami-deel van onze stad mee kan doen aan typische Sami-activiteiten als Samisch kantklossen, Samisch brood bakken, een Sami-taalcursus en Samisch lassowerpen. Typisch, want tot een jaar of zeventig geleden werden de Sami gedwongen Noors kantklossen, Noors brood bakken, Noors lassowerpen en Noors te leren. Sterker nog, tot 1965 was het formeel verplicht Noors te kunnen spreken en schrijven en dat ook dagelijks te doen om land te kunnen kopen. 

Lappen zijn eigenlijk de Indianen van het Noorden. De mensen die hun land kwamen bevolken wilden kennelijk zo weinig van de inheemsen weten dat ze geen moeite deden de naam van het volk te begrijpen, maar ze gewoon zelf een naam te geven. En dan bevind je je als inheems volk ineens in een bevreemdende positie. Om de inheemsen toch het gevoel te geven dat ze mogen mee doen geef je ze een soort privilege. Zo mogen Indianen casino's bouwen en hebben Sami in Europa het alleenrecht om rendieren te 'houden'.

De rendieren worden gepresenteerd en naar de startboxen gebracht

Topptur: Buren (802 m.)

Nauwelijks uitgeslapen van een avond noorderlicht, reden we zaterdag 9 februari naar Buren. Vorig jaar was de skitocht naar die berg een enorm succes en met de dikke laag sneeuw vermoedden we dat dat deze keer weer zou kunnen lukken. 

Het weer zat in ieder geval mee. Het was weliswaar koud, maar de lucht was maar licht bewolkt, waardoor we bijna de hele tocht mooi in de zon konden lopen. De eerste paar honderd meters zijn bij Buren wat lastig, omdat je vanaf de weg heel snel stijgt, tussen bomen en beekjes door, maar zodra je daar doorheen bent, kun je bijna een kilometer met een kleine stijging doorlopen, tot de beklimming van Skålhammaren. Dit deel van de berg wordt vaak geranseld door de wind, waardoor de sneeuw er compact tot ijs wordt. In combinatie met de hellingsgraad, betekent dat dat daar de crampons aan de ski's moeten en er een stuk omhoog gezigzagd moet worden. Het is niet ons favoriete stuk, maar parallel aan deze klim (tot ca 370 m), is een mooi stuk helling te zien voor op de terugweg. Het mag eigenlijk geen couloir genoemd worden, omdat het te breed is, maar het is in ieder geval een bedding van een beek met een helling tot 40 graden. Alleen te doen als het lawineniveau laag is, maar dat geldt eigenlijk voor de hele berg.