Het is alweer enige tijd geleden dat we op dit weblog geschreven hebben. Dit betekent uiteraard niet dat we al die tijd stil hebben gezeten. We gaan dus maar gewoon verder waar we gebleven waren, in het skiseizoen!
De skitocht naar Storstolpan was misschien de gaafste tocht van het jaar, maar nog zeker niet de laatste. Op een extreem zonnige 5 mei trokken we weer opnieuw onze materialen de kast uit en gingen op weg naar Stortuva, een berg op een uurtje rijafstand van Tromsø. Vanaf Oldervik, het beginpunt, hadden we een prachtig uitzicht over de Lyngenalps.
 |
| Uitzicht op Lyngenalps |
Helaas ging onze skitocht niet helemaal zoals gepland. Het begin moest plaatsvinden door een smalle rivierbedding, een omgeving waarin lawines vaak goed gedijen. Bij aankomst zagen we dan ook al direct dat de tocht niet zou gaan lukken. Een grote lawine blokkeerde de ingang. Aangezien de lawine al wel enige dagen oud leek te zijn, deden we nog een kleine poging om verderop te kijken. Maar algauw zagen we in dat dit zinloos was. De lawine, die nog tot ver in de bedding door liep, zat vol met gaten wat enerzijds heel irritant naar boven liep en anderzijds de terugweg wel erg riskant maakte. We besloten dus om te keren en terug te rijden naar Svarthammartinden, een top naast de eerder beklommen Ullstinden.
Maar ook deze top haalden we niet. Het was deze dag erg warm, waardoor de vellen snel nat werden door de smeltende sneeuw. Dit zorgde hogerop, waar het vroor, voor klonterende sneeuw onder Roys ski's. Mede door het prachtige weer besloten we op te geven en van het mooie weer en uitzicht te gaan genieten. Na enkele uurtjes in de sneeuw zitten namen we een kleine, maar zeer bevredigende carvende afdaling naar de auto.
Het was de eerste keer dat we zijn gaan skiën in mei. De vorige jaren was de sneeuw dan al traag, waardoor het de moeite niet meer waard was. Maar door de heftige sneeuwval in maart en de aanhoudende lage temperaturen, lag de sneeuw er nu nog op veel plekken prima bij. Het mooie van in mei skiën is dan ook dat de zon nog lekker lang blijft schijnen en prachtige zonsondergangen geeft. We besloten dus op 9 mei nog een laatste tocht te maken, een avondtocht naar Straumsaksla. We wisten al uit ervaring dat dit een heerlijke steile berg was met een mooi uitzicht. Vol goede moed begonnen we aan onze tocht.
De sneeuw bleek echter flink verijst te zijn, wat het klimmen erg lastig maakte. Zelfs met crampons was het erg vervelend en soms ook eng om omhoog te komen, mede door de steilte van de berg. Dit beloofde ook niet veel soeps voor de terugweg... Na een fijne pauze met de ondergaande zon, besloten we dus maar opnieuw terug te keren. Volgend jaar weer nieuwe kansen!
Verpest was ons avondje echter zeker niet. Afgelopen maart is er door dit dal een gigantische sneeuwlawine gegaan. Het kostte de opruimdienst 3 weken om de weg weer sneeuwvrij te maken. Dit leverde spectaculaire beelden op met omgevallen bomen en meegesleurde wc-huisjes.
Voor de geïnteresseerden een filmpje van de verwoestingen...
Maar ook was er die avond een prachtige zonsondergang te zien. We zijn dus onderweg naar huis nog enkele keren gestopt om mooie foto's te nemen. Totaal genomen was het dus een top avondje uit.
 |
| Kaldfjord |
 |
| Uitzicht op Bentsjordtinden |
 |
| Uitzicht op Tromsdalstinden |
