Dit betekende echter niet dat ons skiseizoen dit jaar vroeg zou beginnen. Na deze sneeuwval moesten we lang wachten tot er genoeg sneeuw in de bergen lag. Acht november was het eindelijk de beurt aan onze traditionale eerste skitocht naar Rødtinden in onze achtertuin.
Dit was het begon van een zeer sneeuwrijke winter! Maar dit keer met onmogelijke skicondities. De sneeuw viel vaak in grote hoeveelheden tegelijkertijd en werd regelmatig vergezeld door extreme wind. Dit zorde voor een hoog lawine gevaar en voor kaalgewaaide toppen. Niet echt ideaal voor skifanaten.
Met de kerst kwam er zelfs zoveel uit de lucht gevallen dat we een lawine op Rødtinden hadden. Onze eigenlijk "veilige berg", waar de kans op spontane lawines nihil is, werd zo opeens dus een risicoberg.
Maar de sneeuw leverde ook leuke plaatjes van onze straat op.
Maar pas op 23 februari konden we de eerste skitocht van 2015 doen. Wat we toen nog niet wisten was dat dit ook onze enige gezamelijke tocht dit jaar zou worden....
Lille blåmannen leek ons een mooi begin. Het was heerlijk weer en er lag heerlijke poeder. Op de top moesten we echter vervroegd omkeren vanwege de harde wind. Dit kon de pret echter niet drukken en dus zoefden we als blije kinderen door de losse sneeuw naar beneden.
De weken erop kwam er geen zonnige dag meer om op topptur te gaan. Eelke kan echter maar moeilijk stilzitten in zulke barrige tijden. En dus besloot ze dit jaar een lang gekoesterde wens in vervulling te laten gaan: ze kocht fjellski´s! Deze ski´s zijn net iets dikker dan langlaufskís, waardoor ze goed gebruikt kunnen worden voor heuveltochten in de wilde sneeuw. Na een paar keer oefenen op nattmålsfjellet, was het 22 maart tijd voor het onbekende: een fjellskitochtje naar Trehørningen.
Het weer was om te huilen, maar het zicht was voldoende voor dit soort tochtjes. Zeker aangezien ik de sneeuw vaker van dichtbij zag dan gewenst. Oefening is dus nog enigszins vereist...
Ook de paasvakantie leek aan onze neus voorbij te gaan. Als er al nieuwe sneeuw viel, dan kwam dit gepaard met harde wind. En zo niet, dan volgden er dagen met warme regen waardoor de verse sneeuw weer verprutst werd. En om het nog rampzaliger te maken... er waren ook bijna geen mooie zonnige dagen om dan maar genoegen te nemen met prutsneeuw. Eelke besloot dus maar weer haar fjellski´s uit te kast te trekken en op pad te gaan. Collega Gerit werd last-minute gebeld en de volgende ochtend (31 maart) in alle vroegte vertrokken ze op huttentocht van Snarby naar Tromsdalen. Althans....dat was het plan!
Ondanks dat het weer niet echt mee wilde werken, ging Gerit en ik lekker op pad. Binnen 30 minuten had ik al blaren op mijn hielen, maar dat zijn we gewend en dus gingen we gewoon door. Na een lekker dagje skien, kwamen we aan bij de geplande hut Nonsbu. Maar helaas, deze zat echter al vol! We waren moe en mijn spieren en hielen deden pijn. De keuze was dus of doorskien naar de volgende hut, of een mini beetje extra skien en dan slapen in ons eigen lekkere bedje. De keuze was snel gemaakt. We pauzeerden even en vervolgden onze weg terug naar de bewoonde wereld, naar
Tønsvik.
Dit bleek eigenlijk het leukste deel van de tocht te worden. Na een pas overgegaan te zijn, moesten we door winter wonderland terug naar beneden. De sneeuw was pap en moeilijk begaanbaar. Hierdoor kregen we een echte sneeuw-knuffel-experience. We lagen vaker dan dat we stonden... Op sommige stukken werden we erg creatief en zijn we al zittend op de achterkant de ski´s omlaag gesleed. Uiteindelijk kwamen moe en voldaan terug van een geweldige tocht.
Enkele dagen later klaarde het weer toch nog op. We waren klaar voor een bergtocht, maar de goden waren ons niet goed gezind. Roy werd ziek.... Er zat dus opnieuw niets anders op dan dat Eelke alleen op topptur zou gaan. Het werd dus helaas geen spannende berg, maar de veilige bekende lille Blåmannen opnieuw. Een heerlijk dagje in de zon en meteen een afscheid van een belabberde winter. Op naar de zomer dan maar weer!
