De lente lijkt ook hier eindelijk begonnen. Spijkerbanden ranselen het wegdek tot fijnstof en het zwerfvuil dat gedurende de wintermaanden in lagen verzameld in de sneeuw werd gevangen, komt naar de oppervlakte. Langs de wegen zijn de bergen witte sneeuw veranderd in een met strooisteentjes bedekte, donkergrijze, lekkende massa. Kort gezegd ziet het er nu allemaal weinig fraai uit op het eiland.
Op de bergen is alles echter nog steeds prachtig en zolang we nog kunnen skiën, gaan we skiën. Vorige week zondag kozen we een berg die (in ieder geval tot het volgende seizoen) de hoogste en spannendste van ons toer-cv is: Bentsjordtinden, 1168 meter boven zeeniveau.
We volgden de route die in ons topptur-boek beschreven was. De eerste vijfhonderd hoogtemeters moesten we tot vervelens toe traverseren (haaks op de vallijn van de berg, waardoor je ene ski hoger staat dan de andere). Gelukkig zorgde Paul tijdens de eerste pauze voor wat afleiding van het traverseren; hij had zijn vlieger met fotocamera meegenomen om vanuit de lucht foto's te kunnen nemen. Helaas was de wind zo sterk en van variabele richting, dat de camera alle kanten op vloog. Tijdens dit lange stuk zagen we aan de linkerkant (bergopwaarts) de alternatieve route van de top naar beneden. Vanaf het plateau driehonderd meter onder de top begon een couloir dat snel breed uitwaaierde maar duidelijk erg steil was. Zelfvertrouwen zou daar bijna net zo belangrijk zijn als twee ski's onder de voeten.
 |
| We volgden de rode lijn van links naar rechts (opp 1). Naar beneden is de route ned 1, waarna we rechtsaf sloegen (ned 2) |
Na een korte (foto)pauze bij het begin van het couloir liepen we weer omhoog. Door de zachte sneeuw van het amfitheater moesten we nog ongeveer driehonderd meter omhoog, zo'n drie kwartier. Toen we verlekkerd om ons heen keken naar wat de mooiste lijn om te skiën was, bedachten we dat het helemaal geen gek idee zou zijn om de andere top van de berg (Durmålstinden, ca 1150 m.) ook maar meteen mee te pakken. Van dat punt liepen we vervolgens nog een halve kilometer naar de top waar we voor gekomen waren.
Na een pauze op een door honden flink gemarkeerde top mochten we eindelijk naar beneden. Eerst het prachtige amfitheater, met een helling van 25 tot 30 graden een opwarmertje voor wat nog komen zou. Aangekomen bij het couloir besloot Eelke als eerste naar beneden te gaan om filmpjes te maken. We konden haar al na enkele seconden niet meer zien, dus we hoopten maar dat het haar gelukt was. Paul daalde af, maar al in een van de eerste bochten vloog zijn ski van zijn schoen. Waarschijnlijk was de voorkant van de binding wat verstopt met sneeuw op het moment dat hij zijn ski vastmaakte, een bekend Dynafitprobleem. Op een helling van 43 graden een ski verliezen zou op een ijzige piste een groot probleem zijn, maar in de dikke, zware lentesneeuw schoof Paul niet heel ver naar beneden. Zijn ski deed dat dan weer wel, die zagen we over een rand verdwijnen. Met maar één ski was Paul genoodzaakt om zittend een stuk naar beneden te glijden, tot de plek waar zijn ski tot stilstand was gekomen (gelukkig maar een meter of 30 lager).
Eelke stond gedurende al deze tijd onwetend en in een ongemakkelijke pose op ons te wachten. We beloonden haar met een salvo minilawines in de vorm van death cookies, die we in de bochten van onder onze ski's lanceerden. Na tweehonderd steile (40-43 graden) hoogtemeters vlakte de helling weer wat uit en kwamen we rond 300 m. tussen de bomen te skiën. Hier was de sneeuw door de zon zware pap geworden, moeilijk om soepele bochtjes tussen de bomen door te draaien.
Meer dan zes uur na vertrek waren we terug bij de auto. Ik kan niet zeggen dat we 'over onze eigen schaduw zijn gesprongen', maar met een klim van bijna 1200 meter, en een moeilijke afdaling hebben we wel de grenzen van ons eigen kunnen verkend. Ik ben benieuwd wanneer het endorsement-aanbod van Red Bull en Dynafit in de bus ligt...
 |
| Videostill. Hier werd het al minder steil. |
