Tot drie keer toe was het ons de afgelopen tijd niet gelukt de top waar we naar onderweg waren te bereiken (Kjølen 2x, Fløya). Omringd door bergen wier toppen we bijna vanuit ons huis lijken te kunnen aanraken, maar die elke keer dat we hoger klommen verder de wolken in schenen te zijn gegroeid, raakten we ervan overtuigd dat we onderworpen waren aan een subarctische Tantaloskwelling.
Om het driekoppige monster dan maar recht in de ogen te kijken en hem te dwingen door zijn knieën te gaan, reisden we gisteren af naar onze eerste duizendplusser: Ullstinden. De letterlijke betekenis van Ullstind is Woltop, maar eigenlijk is de berg vernoemd naar de Germaans-Noordse god Ullr en aangezien dat een god is met honderden jaren ski-ervaring, moest onze tocht wel slagen.
 |
Zicht op Ullstind vanaf ons balkon |
Genoeg mythologie voor vandaag. Volgens ons nieuwe topptur-boek van Espen Nordahl is Ullstinden 1078 meter hoog, vanaf de parkeerplaats naar de top is het 980 meter klimmen en de tocht kan in drie tot vier uur gemaakt worden. Nordahl noemt deze beklimming "lett", wat vooral iets zegt over de tweede en derde categorie, die met ijsbijl en crampons genomen moeten worden.
Ullstinden is bij goed weer vanaf ons huis te zien en toen ik door wat oudere foto's zat te bladeren, bleek dat de de berg ook op onze tocht naar Kjølen op de foto hadden gezet.
 |
| Ullstinden vanaf Lille-Kjølen |
De autorit naar de parkeerplaats aan de voet van de berg duurt ongeveer drie kwartier en voert over een weg waar je 60 en af en toe 80 mag rijden. Of dat laatste ook verstandig is, is maar de vraag, de winter heeft zijn sporen achtergelaten op het asfalt, dat vol gaten en scheuren zit. Langs de weg staan regelmatig borden die waarschuwen voor overstekende elanden. Blij dat we geen Mercedes A1 hebben.
De eerste twintig minuten op de stijgvellen gaan over glooiend open terrein, gevolgd door een redelijk dichtbegroeid berkenbos, waar we weer vijfentwintig minuten later uit komen. Bij de boomgrens namen we de eerste pauze.
 |
| Ullstinden volgens Espen Nordahl. Wij volgden opp 1 tot de kom, daar volgden we de lijn niet naar links, maar gingen we recht naar de top. |
 |
| Rechts Svarthamartinden, meer links Ullstinden in de wolken |
 |
| Pauze bij de boomgrens |
Het tweede, steilere stuk ging naar de rug van Svarthamartinden, waar we een meter of 20 moesten afdalen om aan de laatste klim van ongeveer 400 meter te beginnen.
 |
| Richting de rug van Svarthamartinden |
 |
| In de kom na de bergrug |
Het was een beetje onze eigen schuld dat de laatste klim lastig was. In de kom hadden we links aan moeten houden om niet te steil omhoog te gaan, maar in plaats daarvan hield ik rechts aan, omdat de helling er daar wat comfortabeler uitzag (waar we eerst liepen, stond de linkerski lager dan de rechter en dat gaat snel vervelen). De helling daar was echter vrij fors en omdat er veel ijzige stukken en harde windribbels lagen, hadden we met onze stijgvellen soms nauwelijks grip. Plotseling met je ski achteruit glijden op een helling van 35 graden is niet fijn. Als we voor de volgende tocht ijzige hellingen kunnen verwachten, moeten we zeker harscheisen meenemen.
Ongeveer op ons tandvlees kwamen we aan op de top, maar we hadden het in ieder geval een keer gehaald. Het uitzicht was fantastisch. Twee meter vanaf de drie stenen die top top markeren ging het loodrecht de diepte in. Aan de oostkant, waar de dramatische Lyngen Alpen te zien waren, hing een sneeuwcorniche van vijf bij tien meter over de rand, met daaronder 500 meter leegte. Aan de noordoostkant was de tweede top van Ullstinden, die onbereikbaar was en aan de noorwestkant de zee met Reinøya en Ringvassøya.
 |
| 360 graden panorama |
 |
| Noorse zee met Reinøya |
 |
| Sneeuwcorniche rechts, Lyngen Alpen op de achtergrond |
Na een kop thee en een grote reep chocola aanvaardden we de terugtocht. Honderd meter onder de rug van Svarthamartinden was de toplaag van de sneeuw inmiddels nat en korrelig geworden, wat nog aardig zwaar skiën was, zeker tussen de bomen (de hopbochtjes om de skistok beheersen we nog niet echt).
Een mooie tocht, met af en toe zonnige momenten. En we hebben het doel voor de verandering eens gehaald. Takk skal du ha, Ullr!
Alle foto's van de tocht zijn hier te bekijken.
