Het is te hopen dat ons verhuisbedrijf meer verstand heeft van verzekeren dan van verhuizen. Toen onze spullen afgelopen dinsdag werden uitgeladen was het meteen duidelijk dat er het een en ander aan schade viel op te nemen. De Noorse verhuizers, die de vracht vanaf Oslo hadden overgenomen, braken de grote houten kisten open en sjouwden een deel van de wandkast naar binnen dat zwaar beschadigd was. Grote krassen over de gehele lengte doen vermoeden dat dat deel over de bodem van de vrachtwagen gesleurd was. De Noren verzekerden ons dat het niet hun schuld was en dat het hun verbaasde dat de meubelen niet apart verpakt waren.
Toen alles eenmaal was uitgepakt bleek ook dat de Noren nooit meubels in elkaar zetten, terwijl in het verhuiscontract was afgesproken dat de meubels in Utrecht zouden worden gedemonteerd en in Tromsø weer in elkaar zouden worden gezet. Daar sta je dan, met een hoop plankjes in de gang.
Na grondige inspectie van de rest bleek dat er nog meer mis was. Leest u mee?
- Diepe deuk met lakschade in de koelkastdeur, schaafplekken aan de randen
- schaafplekken, deuken, splinters in elk deel van de wandkast. Bij sommige laden waren de ophangpunten ontwricht (lees: stuk) en van het tv-meubel ontbraken zestien van de twintig schroeven die nodig zijn voor de wieltjes. Ophangplugjes voor de planken waren ook zoek of stuk. En dat voor kasten die niet uit elkaar waren gehaald…
- Er zat geen beschermende deken in de wasmachine, ondanks de verzekering van het verhuisbedrijf dat dat wel zo was.
- dozen met de toch niet onduidelijke tekst “breekbaar” kwamen omgekeerd uit de vrachtwagen, wat wil zeggen dat ze er zo in Nederland zijn ingezet.
We mogen kennelijk nog van geluk spreken dat we het verhuisbedrijf niet ook nog onze dozen hebben laten inpakken.
Een beetje schade is niet erg, dat wordt een verzekeringskwestie. Maar het lijkt er in dit geval simpelweg op dat er nalatig en onzorgvuldig met onze spullen is omgegaan. Als je een verhuisbedrijf bent is dat waarschijnlijk niet je unique selling point.
Wie weet hebben de drie verhuizers die onze spullen hebben ingeladen en tot Oslo vervoerd daar echter wel een andere kijk op. Zo lijkt een ander deel van hun core business valsheid in geschrifte te zijn. Nadat alles in Utrecht was ingepakt, moest Eelke onder de werkopdracht (“alles is ingepakt”) haar handtekening zetten. De volgende dag kreeg ze een email van een van de klerken van het verhuisbedrijf met een paar foto’s (vast leuk voor in het plakboek). Hij had ook de werkopdracht ingescand en een paar formulieren die Eelke niet herkende. Die blaadjes bleken de inventarislijst te vormen, waaronder een handtekening prijkte waarvan het duidelijk was dat die zowel van Eelke zou moeten zijn als vervalst was. Mooi dan. De klerk schrok zich rot en kwam de dag later langs (we waren nog in Utrecht) om een nieuwe inventarislijst te laten tekenen, die overigens in Oslo niet aan de Noren is overgedragen. Netjes.
Ik ben benieuwd wat het verhuisbedrijf als tegemoetkoming voorstelt als alle papierhandel de deur uit is. “Niet goed, geld terug” ligt volgens mij in dit geval in de rede. Waar ik ook benieuwd naar ben, is hoe verhuizers denken over minimumstraffen. Het vervalsen van een handtekening is tenslotte strafbaar. En flink ook.
