Eind december en vorige week kwam de neerslag dan eindelijk. Die neerslag viel vorige week helaas voornamelijk in de door ons niet zeer geliefde fase (vloeibaar), maar het laatste laagje was weer lekker fluffy. Daarbij zou het zondag volgens de weersverwachtingen helder zijn, dus we moesten er weer op uit.
Door de afwisseling van sneeuw met regen, de wind en de temperatuurswisselingen in de afgelopen week was het lawineniveau gestegen naar trap 3 en daarbij vertrouwden we, gebaseerd op meldingen uit het veld, de sneeuwopbouw niet. We kozen daarom (en vanwege de lengte van het daglicht), voor een eenvoudige berg in de omgeving. Het werd onze 'oefenberg' Rødtinden.
Gisteren was de laatste dag van de mørketid. De zon komt op onze breedtegraad weliswaar op 15 januari al boven de horizon uit, maar de bergen op Malangen zorgen ervoor dat Tromsø-eiland nog tot de 21e in de schaduw ligt. Voor Rødtinden moesten we van Tromsøya af naar Kvaløya en toen we vanaf de brug naar het zuidwesten reden, piepte er net een stuk zon tussen wat bergen door. Mensen die mij kennen, weten dat ik altijd zeer nuchter ben en dat exaltatie mij vreemd is (ok, dat is een leugen, wie weet wil Oprah me interviewen), maar het weerzien van het witgele bolletje na twee maanden arctisch bikkelen heeft toch iets moois. Het is compleet logisch dat, en voorspelbaar wanneer, de zon weer terugkomt en toch voel je je onverklaarbaar opgelucht en vrolijk als het weer is gelukt. Restaurants zitten vol, er worden zonnebollen gebakken en sommigen beklimmen een berg om vanaf daar met een glas champagne de nog schuchtere zon (hij is in vijf minuten weer onder) te zien.
Al met al konden we al een beetje verwachten dat het een aardige dag zou worden, maar het was net iets mooier. De parkeerplaats bij de langlaufclub vanwaar onze korte klim begon stond vol met auto's en het konvooi skiërs dat de berg opstiefelde was goed te zien. Bergen tijdens goed weer zijn voor de Noren zoiets als een woningboulevard tijdens Pasen voor Nederlanders.
Al na een kwartiertje lopen gingen we tussen de skeletjes van de dwergberken lunchen. Daar was de zon niet te zien, dus we zijn na een korte pauze weer snel verdergegaann in de hoop dat we hogerop meer geluk hadden. Een half uur later kleurde de omgeving ineens geel/oranje/roze. Eelke had net op tijd de camera uit haar tas gehaald om nog een glimp van de zon te vangen. Toen we ons aansloten bij de meute skiërs die zich op de top had gevestigd, werden de kleuren intenser. Het licht van de ondergedoken zon weerkaatste op de onderkant van de wolken en dat zagen we weerspiegeld in de zee.
Net voor het indrukwekkendste moment zagen we twee bekende gezichten naar boven komen. Maaike en Erik hadden dezelfde plannen gehad als wij. Gezamenlijk skieden we naar beneden, overigens over zeer wisselende sneeuwoppervlakken.
