Nu de sneeuw zich terugtrekt hoger op de bergen, wordt het tijd voor een alternatief vermaak in plaats van skiën. Gelukkig wordt daar goed over nagedacht in Tromsø en bestaat er ‘Ti på Topp’. Dit is een evenement waarbij 15 uitverkoren bergroutes zijn uitgestippeld voor actievelingen. Voor 200 kronen krijg je alle looproute suggesties met kaarten en al in een boekje aangeleverd. Vervolgens kun je via een online registratie stap voor stap bijhouden welke toppen je wel en niet gedaan hebt, zodat je uiteindelijk een mooi overzicht overhoudt van de nog te beklimmen bergen. Degene die genoeg inspanningen geleverd heeft binnen 4 maanden krijgt de felbegeerde Ti på Topp mok. Wie wil die nu niet! En dus ben ik naar de winkel gesneld om zo’n pakket te halen.De eerste berg (Movikhammaren, 357 meter hoog) heb ik beklommen met mijn Nederlandse gast Thea. Haar grote wens was eigenlijk om een berg te beklimmen midden in de nacht, om zo de middernachtzon (van 21 mei t/m 27 juli gaat hier de zon niet meer onder) te kunnen aanschouwen. Helaas zat het weer enigszins tegen, en lag er nog steeds veel sneeuw op de bergen, zodat we dit plan om moesten gooien. Maar toen het weer op zondag (22 mei) toch opeens wel goed bleek te zijn, hebben we snel nieuwe plannen gemaakt om in ieder geval de berghike te kunnen afstrepen. Het werd Movikhammaren, een berg die zichtbaar is vanaf ons balkon. Voorbereid met goede wandelschoenen en stokken gingen Thea en ik op pad voor het grote avontuur. Het begon gemakkelijk over een wandelpad, maar al snel moesten we een riviertje over steken. Na wat zoekpogingen voor alternatieven, bleek dit niet geheel zonder droge schoenen te kunnen en dus hebben we ons maar aan het lot overgegeven. Dit was echter niet de enige keer, want de grond leek soms wel op een moeras. Door het vele smeltwater is de gehele ondergrond nog doorweekt, waardoor iedere stap op het ’droge graspolletje’ toch eindigt in plasje water. Gelukkig hadden we (zo goed als) waterdichte schoenen!
Eenmaal afgeweken van de wandelpad en kronkelend tussen de bomen en heuvels mos, kwam de volgende hobbel van de tocht in de vorm van sneeuw. Waar het vanaf ons balkon redelijk sneeuwvrij leek, bleken we hogerop toch niet onder de sneeuw uit te kunnen. We konden niet anders dan maar gewoon door de sneeuw verder omhoog klimmen. Je begint zo’n tocht immers niet om halverwege alweer op te geven. Op sommige plekken zakten we tot onze knieën in de verzadigde natte sneeuw, maar uiteindelijk bereikten we het rotsige gedeelte en hoefden we alleen nog van rots tot rots te springen om de top te bereiken. Een prachtig uitzicht was het resultaat! Ik hoef hier verder niets over te zeggen, want de foto’s spreken voor zich.
Op de top ontdekten we ook de beroemde brievenbus. Dit is een brievenbus die op iedere bergtop te vinden is met een gastenboek erin. Eerder hadden we deze bussen nog niet gezien, omdat ze in de winter begraven zijn onder de sneeuw. Maar nu konden Thea en ik onze namen achterlaten en zagen we tot onze vreugde dat we nummer 4 en 5 waren van het jaar. Maar nog grappiger was dat er een papiertje in zat dat aangaf dat deze berg onderdeel van ’Ti på Topp’ is dit jaar. Officieel was ik er dus een week te vroeg, maar de top was wel bereikt!
Op de terugweg hadden we geen zin om een omweg te maken om de sneeuw te ontwijken, dus zijn we rechtstreeks naar beneden gegleden door de sneeuw. Spectaculair was dit soms wel, want sommige stukken hadden de steilte van een zwarte piste. Thea, zonder ski-ervaring, bracht het er verrassend goed vanaf, waardoor onze terugtocht twee keer zo snel ging als het klimmen. Het was een mooie dag.
Vervolgens een week later hebben we weer een mooi weekend met lekker weer. Het zonnetje schijnt en de Ti på Topp is nu officieel begonnen. Uiteraard zijn Roy en ik dus weer op pad geweest (op de een of andere manier kun je in Tromsø niet binnen blijven zitten als het zonnetje schijnt, of eigenlijk nooit…). Dit keer was Åsfjellet (336 meter) aan de beurt. Het was iets gemakkelijker lopen over de uitgestippelde route omhoog tussen de bomen. Her en der moesten we wat sneeuw oversteken, maar over het algemeen was de sneeuw al verdwenen. Bovendien waren ons die dag al veel mensen voor gegaan en dus waren de voetstappen in de sneeuw al voorgevormd, zodat je niet meer diep wegzakte. Na de bomen liepen we over een vlakte (alhoewel het nog altijd omhoog ging) met rotsen en mos. Het is fascinerend om te zien hoeveel soorten mos er wel niet bestaan! Al na 1 uur en 15 minuten bereikten we de beroemde brievenbus waar nu uiteraard ook onze namen in staan gegraveerd.
 |
Na een korte pauze met een heerlijk stukje chocolade begonnen we aan onze terugtocht, het gedeelte waar Roy altijd tegenop zag. Met de ski’s is het echt een beloning, maar te voet duurt het volgens hem veel te lang. Die uitdaging wilde ik natuurlijk wel aangaan en dus zijn we in rap tempo naar beneden gelopen. Na 45 minuten bereikten we de auto, waardoor Roy er toch niet omheen kon: hiken is toch ook wel een acceptabel vermaak en zeker een goed alternatief voor het skien in de enkele maanden dat er hier geen sneeuw ligt. Dit belooft dus een goede zomer te worden met nog veel mooie tochten.
