Omhoog volgden we de route die in het boekje aangegeven stond, langs een kolkend riviertje en een paar kleine meertjes, totdat we afsloegen recht tegen de berg op. Dat deel van de klim was onvergelijkbaar met de tochten die we eerder hadden gemaakt: het was steil en we moesten over grote rotsblokken klauteren en besneeuwde hellingen traverseren. Na twee uur bereikten we de top.
Op de terugweg gingen we over grote stukken nog besneeuwde helling richting de skipiste (de skiliftjes komen tot ongeveer 200 meter onder de top), waarna we langs de lift omlaag gingen. Als je de rotsblokken en de oneffenheden in de helling ziet, vraag je je af en toe af hoe het mogelijk is om daar in de winter vanaf te skiën.
In twee uur omhoog en één uur omlaag; over onze conditie hoeven we waarschijnlijk niet te klagen.
Meer foto's van deze tocht staan hier.
