Middernachtzonsverduistering

Ik zeg niet dat het gaat vervelen, maar als je je een paar dagen verbaasd hebt over de hoeveelheid licht die er 's nachts is, wordt de middernachtzon toch wat minder speciaal. Ook een gedeeltelijke zonsverduistering is zo heel bijzonder niet. Met het blote oog is het vaak niet goed te zien en bovendien onverstandig. Maar de krankzinnige combinatie van die twee verschijnselen is bijzonder genoeg om niet in bed Knevel & Van den Brink te kijken, maar de berg op te gaan.

Met Paul en Hanneke hadden we bij Fjellheisen afgesproken, vanwaar de middernachtzonsverduistering goed te zien zou moeten zijn. Het was al een paar dagen druilerig weer geweest en ook toen we in de bergliftcabine stonden regende het, dus we hoopten maar dat de collega van Hanneke gelijk had met zijn weersverwachting: precies vóór de eclips zou het moeten opklaren. Het was nog waar ook. Het eerder zo grijze noordoosten trok  rond half elf open, met prachtig licht tot gevolg.

Zelf heb ik een aantal jaren geleden een zonsverduistering gezien door oude radiologiefilms, maar de lashelm die Paul had meegenomen was duidelijk beter. Een aardig modeaccessoire ook; als dit geen trend wordt, geef ik het op early adopter te zijn.

Ergens rond kwart voor elf begon het zichtbaar te worden dat de maan een hapje van de zon nam. Tenminste, met de lashelm was dat te zien, want het licht was en bleef gedurende de hele eclips te intens om veel te merken. Foto's maken was ook nog geen sinecure. Een foto van de zon is al snel overbelicht (oh?), of de randen van de zon zijn niet scherp.

Maar ook als je erop vertrouwt dat de lichtslurpende eigenschappen van een UV-filter in combinatie met een polarisatiefilter wel handig zijn, gebeuren er nog rare dingen, zoals hierboven te zien is. Na een heleboel "probeerfoto's" is het toch gelukt een paar leuke plaatjes te maken (klik voor groter).

Rond half twaalf was de zonsverduistering op zijn maximum en weer een half uur later was het business as usual.

Dat de zon 's nachts schijnt, betekent overigens nog niet dat het dan warm is. Ondanks de thee, warme choco, chocola en Smash (in chocola gedipte Bugles), kregen we het koud genoeg om nog meer warme choco te drinken in het topcafé (waarbij top slechts slaat op de fysieke locatie).

Om 1.30 namen we de cabine naar beneden en rond 2 uur waren we thuis. Inmiddels natuurlijk al klaarwakker...

Speciaal voor de familieleden die met Hurtigruten onze kant op komen deze foto