Dat alles bij de Noren langer duurt dan gewenst, is ons inmiddels wel duidelijk geworden. Het lange wachten tot mijn baan officieel was, was blijkbaar nog maar het begin.Bij aankomst moest ik me melden bij folkeregisteret om een p-nummer te krijgen. (Dit is te vergelijken met een sofinummer). Zoals ik in een vorige blog schreef, krijg ik pas een officieel bestaan op de universiteit als ik in het bezit ben van dit nummer. Zo ook kunnen we dan pas denken aan het openen van een bankrekening, het nemen van een telefoonabonnement of het kopen van een auto. Allemaal zaken waar we inmiddels wel aan toe zijn…
Maar het krijgen van een p-nummer is blijkbaar niet heel gemakkelijk, want ik heb er 3 keer achterna moeten bellen om 2x te horen ’nee, sorry, probeer het later nog eens’. De 3e keer had ik meer geluk, want toen begreep het meisje aan de telefoon dat er na een maand toch echt iets fout moest zijn gegaan. Na wat heen en weer bellen van haar kant, bleken ze in Tromsø een maand achter te lopen met de administratie. Gelukkig hebben ze nu mijn aanvraag er tussenuit geplukt en in behandeling genomen. Hiervoor vullen ze een formulier in, wat vervolgens weer naar een andere afdeling wordt gestuurd, dat vervolgens weer 3 dagen nodig heeft om mij aan een p-nummer te koppelen. En dan, als ik geluk heb, krijg ik een brief als bevestiging. Wel werd me meteen al verteld dat ik daar beter niet op kan wachten, want dat kan nog wel een extra week duren. Bellen is sneller.
Vervolgens wilden we graag ons internet wat upgraden, aangezien ons internet erg traag is. Na wat onderzoek van Roy blijken we maar 1Mbit te hebben en willen we naar minimaal 10 Mbit. De website, in het Noors, helpt hier niet echt bij. Roy heeft al menigmaal getracht contact op te nemen met de organisatie, maar iedere keer ging het mis. Uiteindelijk ben ik een poging gaan wagen via de telefoon. Ik werd van het kastje naar de muur gestuurd, maar uiteindelijk bleek dat we nooit geregistreerd waren als internetgebruikers. Het blijft een raadsel hoe het internet dan wel enigszins is gaan werken (want dat was niet zo bij aankomst), maar het resultaat nu is geweldig. Eindelijk hebben we een normale snelheid internet.
Deze incidenten laten zien hoe erg je zelf moet opletten als je iets voor mekaar wilt krijgen. Zo hebben we ook digitale televisie en kwam Roy er per toeval achter dat het een pakket is met 2 extra zenders naar keuze. Maar als niemand je dit vertelt, dan weet je van niets. We zullen dus de komende tijd nog veel rare dingen gaan ontdekken.
