Omdat we rusteloos werden, hebben we twee weken geleden rondgevraagd of er in de buurt nog skibare bergen waren. Het advies: de bergen bij Kattfjordeidet. In de zomer hadden we daar Tverrfjellet beklommen en toen al dachten we dat het ook een goede winterberg zou zijn.
Rond 11 uur 's ochtends en in prachtig pastellicht van de zich omhoogworstelende zon, het was immers nog steeds mørketid, begonnen we samen met Paul en Hanneke aan de beklimming van Tverrfjellet.
Technisch was het niet een lastige berg, de hellingshoek bleef overal onder de 25 graden en met een hoogteverschil van ongeveer 400 meter zou het ook niet de meest uitputtende zijn. Onderweg namen we vaak even de tijd om van de fantastische omgeving te genieten.
Zo'n 15 meter onder de top deden we de ski's af (Hanneke had overigens sneeuwschoenen aan) om de rest naar boven te klauteren. Daar lunchten we (bijna bevroren broodjes van ons en partjes chocoladesinaasappel van Paul en Hanneke) om ongeveer een half uur later de terugweg te aanvaarden. Het was weer even wennen om de stijgvellen van de ski's af te halen (zonder dat je jezelf als een mummie in de plakzooi wentelt), maar nadat dat min of meer gelukt was, begonnen we de eerste onzekere beginvanhetseizoenmeters naar beneden.
Hanneke had inmiddels al een flinke voorsprong, die we pas tien minuten voor het dal inhaalden. In de tijd die het ons gekost had de ski's klaar te maken voor de afdaling, had zij al de halve afdaling gedaan.
Of ons tochtje naast prachtig ook gezond was, is maar de vraag: eenmaal thuis hebben we een paar uur roezig zitten doen en uiteindelijk maar besloten dat er van koken niets kwam. En zo verdiende de noordelijkste Burger King ter wereld weer een godsvermogen aan ons.
vergelijkingen tussen zomer en winter
