Enkele maanden geleden kwam ik op het bizarre idee om te gaan trainen voor de halve marathon. Het begon eigenlijk als een vaag plan waarvan ik verwachtte dat het nooit door zou gaan, maar toen ik opeens op een zaterdag in plaats van mijn standaard 10 kilometer een extra rondje rende, begon het idee zich in mijn brein te nestelen. Als ik nu af en toe een paar kilometer extra rende, zou ik het misschien wel kunnen… En zo geschiedde het dat ik serieus ben gaan trainen voor de halve marathon (21,1 km). Even leek alles voor niets te zijn geweest, toen ik met mijn oefenhalvemarathon een blessure opliep, maar door de twee weken voor de officiële loop rust te nemen, was ik gelukkig genoeg hersteld om toch mee te kunnen doen. Afgelopen zaterdag was het grote moment!De Mørketidsløpet, oftewel de Polar Night Halfmarathon is een officiële loop in hartje winter in Tromsø. Het vindt ieder jaar plaats tijdens de donkere periode in het jaar die gekenmerkt wordt door koude temperaturen en een gladde ijslaag over de weg. Voor buitenstaanders is het soms moeilijk te geloven, maar met behulp van kleine spijkertjes onder de schoenen is het daadwerkelijk mogelijk om te rennen over ijs. Het hangt weer van het type ijs af hoe gemakkelijk het gaat, maar als er een klein laagje sneeuw overheen ligt, zijn de condities zelfs (naar omstandigheden) erg goed!
Afgelopen zaterdag was de ijsconditie acceptabel. Het had al ruim een week flink gevroren zonder verse sneeuw, maar de ijswagen had de avond tevoren het ijs netjes afgeslepen, zodat de grootste onregelmatigheden eruit waren. Met -5 graden op de dag zelf, was het een ideale dag voor de loop. Sfeervol begon het bij de start te sneeuwen, maar gelukkig hield dit snel weer op (rennen door een verse dikke laag sneeuw is zoals rennen over een strand).
De race begon goed en ik kon goed mijn eigen tempo bepalen. Zonder onvoorziene problemen rende ik de eerste helft van de halve marathon. Na even kort gewandeld te hebben, kon ik weer ‘vol frisse moed’ de weg terug. Deze viel echter toch flink tegen. Het ijs was na alle renners gladder geworden en mijn spieren begonnen tegen te stribbelen. Op ongeveer 15 kilometer kreeg ik gelukkig hulp van een aardige Duitser die me stimuleerde nog even vol te houden. Zij aan zij strompelden we verder door om en om het juiste ritme te bepalen. Dit was echt heel fijn! Na nog wat kilometers afzien was daar dan eindelijk de eindstreep. Met een acceptabele tijd van 2:26:46 strompelde ik de eindstreep over, waar Roy op mij stond te wachten met een warme jas en een banaan. En dit was het resultaat:
Afzien was het zeker, maar het is me gelukt. En met een klein beetje stiekeme trots zeg ik erbij dat mijn tijd misschien niet de beste was, maar ik was ook niet de laatste! Niet de laatste renner, de laatste vrouw, de laatste in mijn leeftijdscategorie en zelfs niet de laatste Nederlander….wat wil je nog meer?
Het was een leuke ervaring die niet meer voor herhaling vatbaar is. Ik richt me liever op een succesvol nieuw skiseizoen.
Voor de geïnteresseerden hier nog een foto en video van de route:
