Terwijl de universiteit volledig leeg is wegens een 5 weken durende zomervakantie, meld ik me nog altijd iedere ochtend in mijn eenzame kantoortje. Daar kwam echter afgelopen donderdag verandering in toen Hanneke ons uitnodigde voor een gezamenlijk Ti på Topp avontuur. Ik hoefde niet lang na te denken en nam direct een dagje vrij. Deze donderdag zou namelijk de laatste zonnige dag zijn voor een week met voorspelde regen. (Toen wisten we nog niet dat het de zaterdag erna tropisch warm zou worden met maar liefs 27 graden op de thermometer en vol zon. Uiteraard is dat een uitzondering.)
Op het programma stond deze keer Rødryggen met een hoogte van 776 meter. In totaal zouden we 19 kilometer heen en terug moeten lopen, maar we besloten het eerste deel van de onverharde weg door de vallei van Tromsdalen af te leggen op de fiets. Roy moest helaas voor vertrek al afhaken vanwege een lichte blessure aan zijn knie, opgelopen tijdens zijn nieuwe sport fietsen. Er zat niets anders op dan dat ik alleen met Hanneke op pad zou gaan. We troffen elkaar bij de Tromsøbrug voor, wat later zou blijken, een slopende tocht.
 | |
| De route liep over deze bergen |
 |
| Typische Noorse hutten |
Het fietsen over de onverharde weg vol stenen en kuilen ging best redelijk en bij iedere trap die we verder kwamen konden we het gelukzalige gevoel dat we op deze manier voor de terugtocht creëerden, al voelen. Toen het echt te steil werd voor ons al enigszins vermoeide benen (het liep hier immers al wel aardig omhoog), besloten we af te stappen en de tocht verder te voet te ondernemen.
Er volgde een rustige wandeling door glooiend terrein, waarbij we langzaam maar zeker meters de hoogte in maakten. Her en der zat een steil stukje, waarna je weer even kon uitlopen en genieten van het prachtige uitzicht over de karakteristieke berg Tromsdalstinden. Deze berg is met zijn 1238 meter hoog de hoogste berg van omgeving Tromsø en daarmee een felbegeerde must-do’er.
 |
| Hanneke met achter haar de beruchte Tromsdalstinden |
Onderweg kwamen we een heerlijk meertje tegen waar we gezien het warme weer best in hadden willen springen. We hebben ons toch weten te bedwingen en begonnen aan het laatste, maar zeer steile stuk naar boven. Het is alsof de duivel ermee speelt, maar onderweg kwamen we ook nog een Nederlander met zijn zoontje tegen. Ze zitten echt overal!
 |
| Het meertje |
Op de top aangekomen konden we heerlijk in het zonnetje genieten van het prachtige uitzicht dat zich helemaal strekte tot aan Ramsfjord en Lyngen. Ti på Topp nummer 6 zat er weer op!
Maar toch bleef die prachtige Tromsdalstinden de hele tijd zo vriendelijk naar ons lachen, dat we na lang wikken en wegen besloten ons over te geven aan onze dwangneurose en de tocht voort te zetten voor nog een eens 500 meter klim. Onderweg vulden we onze waterflessen nog even met vers water uit een stromend beekje (het water is hier in de bergen erg helder) en daar gingen we dan…..onderweg denkend aan hoe stom het eigenlijk wel niet van ons was, want een makkie zou het zeker niet worden. Bij iedere stap veranderde het zicht op de berg aanzienlijk. Op het ene moment leek de top erg dichtbij, maar dit wisselde af met teleurstellende ogenblikken waarbij de top verder weg leek dan ooit. Van een landschap met lage begroeiing, fleurige bloemetjes en verschillende soorten mos, veranderde de ondergrond is niets anders dan rotsen.
Gelukkig was de slimste route aangegeven met rode verf op de rotsen, zodat we nooit te dicht bij de afgrond kwamen. Het was een zware klim waarbij we zorgvuldig onze stappen moesten uitkiezen en gefrustreerd raakten door enkele kinderen die letterlijk springend naar beneden kwamen. (Later op de terugtocht werd dit echter goedgemaakt toen een Noor voor ons boog vanwege onze geweldige prestatie.) Na ongeveer 1,5 uur bereikten we de 1238 meter! We moesten nog enkel de kam over, ook bestaande uit rotsblokken, om het felbegeerde topboek te bereiken. Wat was het een fantastisch gevoel om nu eindelijk bovenop deze speciale berg te staan!
 |
| De rode verfvlekken die de route aangaven |
 |
| Uitzicht over Lyngen |
Na een rustige pauze met de heerlijke chocolade die hoort bij het hiken en de lekkere koekjes van Hanneke, begonnen we weer aan de afdaling. Aangezien Hanneke deze berg drie jaar geleden al eens beklommen had, waren we enigszins voorbereid op wat nog komen ging. We namen, voor het complete rondje, de aftocht aan de andere kant van de berg die nog veel steiler was en vlak langs diepe afgronden liep.
De rode verfvlekken boden wederom de nodige hulp, maar echt snel viel er niet te dalen over nog altijd een bodem van verschrikkelijke rotsblokken. Pas na ongeveer 1,5 uur bikkelen op de rotsen bereikten we weer enigszins normale grond waardoor we iets sneller vorderden. Net op het punt dat we beide niets liever wilden dan weer terug thuis zijn, werd onze gemoedstoestand opgefleurd door een stel prachtige witte en bruine rendieren in de verte. Dit was voor het eerst dat ik deze dieren in het wild zag, zo gaaf! Het leek even of ze verdwenen waren, maar toen we verder afdaalden kwam de hele kudde opeens op ons afgelopen. Dankzij dappere Hanneke overwon ik mijn eerste schrik en konden we ze rustig van dichtbij bekijken. Dit maakte de dag pas echt af!
Het duurde nog eens 1,5 uur voordat we eindelijk onze fietsen terugvonden en aan onze terugtocht konden beginnen. Achteraf bleken we onze fietsen zeer strategisch neergezet te hebben, zodat we er direct vanaf ons pad op konden springen en wegrijden. En wat was het heerlijk om nu al die extra kilometers op de fiets omlaag af te kunnen leggen (in plaats van ook dat hele stuk nog te lopen)! Het was een lange, maar veel voldoening gevende dag, waarbij ik na 11 uur eindelijk en totaal uitgeput op mijn bank kon ploffen…
 |
| De complete ronde |
